「空の風景」私が初めて彼を見たのは、強い瞳で体育館を見詰める凛々しい横

「空の風景」


私が初めて彼を見たのは、強い瞳で体育館を見詰める凛々しい横顔だった。
後から思えばその一瞬で恋に落ちたのだと思う。

進路に迷っていた私はその時の彼の表情を描いてみたいと強く思った。
そうはいってもどちからといえば引っ込み思案。大学生になっても女子高だったせいか、
男子と話すのは苦手な私には見知らぬ男子に声を掛けることはでとてもできなかった。

次に彼を見掛けたのは学食でやたらと目立つきらきらとした男子と一緒だった。
二人とも他の学生たちよりも少し大きい。だけど目立っているのはそれだけだからではなくて。
少し癖のある茶色い紙をした彼はやたらと目鼻立ちが整っていてその上スポーツマンらしい程よく筋肉のついた均整のとれたスタイルをしていた。
その上表情はにこにこと笑顔を浮かべていて周りを取り囲むいかにも肉食系女子たちへ愛想よく手を振っている。
私が見惚れた彼は黒髪短髪であの時とは違うけれどどちらかというとむすっとした顔をして、「さっさと席につけのクズ川！」と、
学食の乗ったトレーを両手に器用にバランスを取りながら膝でもう1人の彼の膝を軽く小突いてせっついている。

それを見た同じゼミで仲良くしている鈴木ちゃんが色めきたつ。

「わ～。及川さんだ」
「え？鈴ちゃんあの人たち知っているの？」
「えぇ？いっちゃん知らないの？バレー部の及川さんだよ」
「及川さんてあのイケメンのほう？」
「うん」
「もう一人は？」
「及川さんと同じバレー部の岩泉一さん」
「一さんって言うんだ」
「あぁ。いっちゃんも同じ名前だね」

えぇと、うん。みたいな曖昧な受け答えをしつつ私の頭はこの偶然に高鳴る胸のときめきをどうすればいいのかと戸惑うばかりだった。

そう私の名前は佐藤一。両親は男の子が欲しかったらしくて名前はこれしか考えていなかったらしい。
女の子でも通用する名前だからとそのままつけられてしまったと由来を聞かされてからあまり私はこの名前が好きではない。
でも同じ名前なんてこれは運命なんじゃないだろうか。

ぜひ彼のあの時の顔を描いてみたい。そう強く思った。
今は席について背中しか見えない彼らをみてハードルはなかなか高そうだと改めて思う。

「なになに奥手で恋よりもキャンバスのいっちゃんにもとうとう春が来た感じ？」
「そんなんじゃないけど、凄い目立つ人たちだから気になって」
「うん。そうだよね～。及川さん。私も最近知ったんだけどあのルックスじゃん。しかもうちの大学って私も及川さんを知るまではあんまり詳しくなかったけどバレー部は強豪なんだって」
「そうなんだ」
「そ。それで及川さんはバレー推薦で入ってきたセッターでバレーが凄いんだよ」
「ふ～ん。それであの人気なわけ」
「そ、そ。そんで岩泉さんは及川さんと同じ高校でずっと一緒にバレーをしてきて、及川さんとは『阿吽の呼吸』って呼ばれてて、たいていいつも一緒にいるかな。
だから見かけは軽そうなんだけど、ガードが堅いというか。「今はバレーが恋人です」とか言っててどんな美人さんに告白されても受け入れないんだって」
「意外と硬派なんだ」
「うん。だからいいな。素敵だな。と思うけど私は観賞用というか、姿が見られればいいかな～。って感じ」
「でも今まで見たことなかったね。あんな目立つ人なのに」
「あ。ほら専攻課程でキャンパスが違うじゃん。及川さんは埼玉のほうのキャンパスに通ってて二年生になってからこっちのほうに来るようになったんだって」
「あぁ、そうなんだ」
「で、何々。いっちゃんは岩泉さんのほうが気になるの」
「だから別にそんなんじゃないって。ただこの間ちょっと体育館の前に立ってるのを見てその時の雰囲気がなんていうか少し気になるところがあったから……」
「あぁ、それだったらもしかして」
「何か知ってるの」
「う～ん。岩泉さん。去年事故にあって膝を故障したんだって。だから『阿吽の呼吸』って呼び名は知っているけど今もリハビリしてることが多くて
二人でプレイしていることが少ないとか」
「そうなんだ」


そんな会話を交わした数日後。
私はまた岩泉さんと遭遇することになる。

いくつかある学食の中でもわりと奥まった場所にって静かなテラス席のあるカフェ併設のお店。
私は外のテーブルでスケッチブックを広げて、あの時の岩泉さんの表情を思い浮かべながら一心にスケッチをしていた。

その通りになんと岩泉さんが座ったのだ。しかも一人で。
憂鬱な表情をしているのは少し気になったけれど、このチャンスを逃せばこんな機会はもう一生ないかもしれない。

私はありったけの勇気を振り絞って声を掛けた。

「あのバレー部の岩泉さんですよね」
「え？」

猫みたいにちよっと吊り上った目がこっちを見詰める。
その何処までもマッスクが視線にちょっとたじろぐ。するとそんな気配を敏感に感じ取ってくれたねのか、
やや視線を外し気味にしてくれた。でも知らない人を見る少しこちらを探るような視線が痛い。

「そうだけど？」
「あの。私」

なんというべきか。言い淀んでいると勘違いしたのか。

「あ、及川だったら今は一緒じゃないし。ラブレターとかはめんどうだから受け取らないことにしてるんで。
体育館にいると思うから、そっちに直接いってくれるかな」

あぁ。あんなに騒がれる人と常に一緒にいるから大変なんだ。

「あ、違うんです。私岩泉さんに」
「え？及川じゃなくて俺？！」
「はい」
「それは悪かった」
「いえ。こちらこそ。すみません。すみません。突然。知らない人に話しかけられても困りますよね」
「や、及川のせいで慣れてるから大丈夫だけど」
「あの私美術課程の佐藤一と言います」
「一？」
「はい。私も偶然でけど一って言います」
「で、何かよう」
「あの。突然でこんなこというのはどうかとは思うのですが、私に岩泉さんを描かせてください」
「へ？」

あ。びっくりした顔になると目が真ん丸に開いて子供っぽくなるんだ。ちょっと可愛いかも。
厳めしい表情が多くて少し怖い日とかと思っていたけれど、これなら大丈夫かもしれない。

「俺？及川じゃなくて？？」
「はい」
「本当に？俺なんか描いてもしょうがないだろう」
「そんなことありません！！」
「もしかしてゼミかなんかの賭けに負けたのか？罰ゲームとか」
「違います」
「えぇ？それ返答に俺に言ってるのか」
「はい。岩泉さんに」

ちょっと考える顔になってくれたのでドキドキとして返答をまっていたら、とんでもない言葉が帰ってきてまたビックリさせられる。
この人ってばもしかして天然なのかもしれない？
「俺。確かに脱いだら筋肉は凄いけど。そういうの描かれる趣味ないし」
「えぇ？あぁあぁぁ。違います。違います！！」
「え？それもちげぇの？」
「はい。確かに美術で運動部とかだとそういうイメージなのかもしれませんが、私が書きたいのはこういうのです！」

てんばって手にしていたスケッチブックを差し出した。受け取られてバラバラと中を見られている。
その姿を目の前にして、やっと行動に思考が追いついた。

あぁぁぁぁぁ。私は何をしているの。許可もなくスケッチしたのを本人に晒してどうする。
このまま走り去ってしまいたい。あ、でもスケッチブックを残しては逝けない。
他人に見せられてさらし者にはなりたくない。あぁもういっそ誰か私を殺して。今すぐ隕石が直撃するとか!
硬直したままパニックに陥ってた私を岩泉さんの静かに声が呼び戻した。

「なぁ。これアンタが全部描いたの」
「はい。あのなんかすみません。勝手に」
「あぁ、うん。まぁそうだな。でも別に犯罪とかじゃないだろうし。あんな気持ちよくはないけど」
「あぁぁ。すみません。すみません」

慌てて何度も米つきバッタみたいに頭を下げていると何かを思い出したみたいに岩泉さんが笑った。

「高校の時に他校なんだけど、アンタみたいなミーマネージャーがいたわ」
「そうなかですか」
「おぅ。俺らはそこに負けたからあんまりいい思い出じゃないけどな」
「えぇとすみません。本当にもう二度と勝手には書きませんので……」
「そうしてくれるとありがたい。でも俺。絵のことは全くわからないけどこれは言い絵だな」

「本当にそう思います？」

バっと頭をあげて岩泉さんに聞く。詰め寄るような勢いにいささか引きながらも岩泉さんは頷いてくれた。

「うん。頑張って描いてくれてる。ってのがわかるよ」
「あぁ」

私は少し肩を落とした。いつもそう。頑張って描いてあるわね。デッサン力は確か。そいういう風に評価されることはあっても。
心を掴まれた。とか感動したとか。そんな風に言われたことはほとんどない。

私よりもデッサン力などない子でも、これって素敵。と言われる絵を描く子は高校の部活の中でさえ沢山いて、
きっと社会にでたら私程度の絵を描ける人はもっと沢山居る。だからこれを仕事として生きて行きたい。なんて到底言うことが私にはできないでいた。

「あ、なんか俺。悪いこと言ったか」
「いいえ。岩泉さんは何も悪くないです。だだ私が勝手に気にして落ち込んでいるだけで」
「えっと。とにかく座れば」

不器用な気遣いにぎこちなく微笑んで、私は示された岩泉さんと向い合せの席に座った。

「私。いつもそうなんです。綺麗だね。良く頑張って描いたわね。って言われるだけで。
もちろん。それが悪いとかじゃないんですけど。なんていうかもっとこう。語彙がなくて恥ずかしいんですけど。
綺麗じゃなくたっていい。小さくまとまったりしてないでもっと誰かの心を動かせる。みたいな絵を描きたいんです」

大学生にもなってとても恥ずかしいことを言っている自覚はあったけど、そんな私を岩泉さんは笑ったりしないで。
それどころか同意を示してまでくれた。

「あぁ。なんかわかるわ。そういうの」
「そうなんですか？」
「絵とバレーは全く違うかもしれないけど。やっばりなんとなくそういうのはあるよ」
「そうかもしれませんね」

なんとなく微笑み合って、岩泉さんがドリンクを飲むタイミングに合わせて私も隣の席を立つときに一緒に持ってきたドリンクに口を付けた。
口内はカラカラに乾いていて改めて緊張していることを自覚した。
どうしよう私岩泉さんと会話してるよ！！今更そんなことを思う。もうここまできたらキモイと思われようが自分の想いを全部告げてお願いしてみるしかない。

「それでですね」

なんだっけ？みたいに小首を傾げそうな岩泉さんの様子に確信する。うん。この人。しっかり者で通っていると噂だし。それは別に間違ってはいないんでしょうけど。
絶対に。絶対に天然に違いないわ。国民的に保護が必要かもしれないレベルの。
こんな知らない女の会話に付き合ってしかもちょっとだけ心配そうにしてくれてるなんでなんてお人よしで優しい人なんだろう。
しかも最初の警戒ぶりやきっぱりとした言動からして決して優柔不断や何かを断れないからこんな結果になっているとかではなく。
あくまでも自分の意思でここに留まっているというのがわかるから感動ものである。

「私。先日体育館の前で岩泉さんを初めてお見かけしまして。その時に何故かわからないんだけどその横顔がとても気になりました。
心を動かされたので、その時の岩泉さんをどうしても描いてみたい！って思ったんです」

何かの決意を固めたみたいに見えました。言うべきか迷ったけれど、ろくに知らない人間が不躾に言ってよいとも思えなかったのでその部分はあえて伏せる。

「それっていつ？」
「ええと。確か二週間くらい前の金曜の午後だったと思います」
「あぁ」

何かを納得したみたいに岩泉さんが一つ頷いた。

参ったな。なんて小さくつぶやくのが耳には届いたけど無意識ぽかったので気が付かない振りでやり過ごした。

「あんな顔を描きたいの？」
「はい」
「あの時の俺って、最高の情けない顔をしてたような気がするんだけど」
「そんなことないです。なんていうかとても気高い感じがしました」
「勘弁してくれ」

額を覆って俯く岩泉さんの様子に私も口走った台詞の臭さに恥ずかしさが込みあげてきてしまい俯いた。

「よし！」

頬を両手でビシャンと叩く音が響いて、驚いてかおをあげる。

「これも何かの縁だろう。いいぜ。俺なんか描いて

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ว่างแนวนอนผมเห็นเขาสำหรับครั้งแรกที่มีเกียรติประวัติในแข็งแรงตาสีน้ำตาลจ้องที่โรงยิมผมคิดว่า ถ้า มันคิดว่า ลดลงมือในภายหลังในความรักกับเวลาต้องการวาดหน้านิพจน์เมื่อเขาสูญเสียงานของเขาผมรู้สึกแม้จะเพียงไม่กี่อายจากพูด เนื่องจากโรงเรียนได้กลายเป็นนักเรียนมหาวิทยาลัยพูดคุยกับเด็กผู้ชายคือคูณเสียงจะแปลกคนอย่างผมไม่สามารถให้ได้แล้วเขาจับ a glimpse ของในโรงอาหารโรงเรียน และถูก twinkle และเด็กผู้ชายที่ฉันโดดเด่นทั้งสองเล็กน้อยมากกว่านักศึกษาอื่น ๆ แต่มันยืนออกเนื่องจากไม่ได้และเขาไม่ได้นิสัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ของกระดาษสีน้ำตาล และมีการสมดุลดีกับการที่กล้ามเนื้อ และคุณเป็นทาสของฉัน ห้องออกกำลังกายแบบนอกจากมองและยิ้มยิ้มยิ้ม สวนนักล่าทั่วไปผู้หญิงที่ปรมิโบกแต่เขา 見惚reta ในแตกต่างจากในขณะนั้นซึ่งเป็นทอมกะทันหันผมสั้นผมสีดำที่ใบหน้ามี "อย่างรวดเร็ว และที่นั่งบนแม่น้ำ kudzu "และบนถาดในโรงอาหารในมือทั้งสองข้างสำหรับยอดดุลในขณะที่ใน 小突ite เข่าเบา ๆ เพียงหนึ่งของหัวเข่าของเขา ผลัก色mekitatsu ซูซูกิจันได้อย่างมีความสุขในระดับเดียวกันเห็น"ฉัน ~ Oikawa กล่าวว่า"เอ๊ะ รินจังรู้ว่าคนเหล่านั้น 」"โอ้ เฮ้ ว่าฉันไม่รู้ ของ Oikawa วอลเลย์บอลคลับ""Oikawa สละ twink ที่เพิ่มเติม 」"ใช่""หนึ่ง 」"นาย Oikawa หุบเขาของ iwaizumi"ฉันว่า หนึ่งนั้น""โอ้ ว่า ฉันยังเป็นชื่อเดียวกัน 'โอ้ เฮ้ และใช่ คำตอบที่คลุมเครือเช่น ในขณะถูกสับสนเพียง และศีรษะที่ไรหัวใจ stumbled เมื่อความสนใจนี้ดังนั้น ชื่อของฉันคือ ซา เช่นชายผู้ปกครองที่ต้องการของฉัน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ไม่คิดว่า ชื่อเท่านั้นชื่อบอกมาค้างจริงสาวใด ๆ และถูกใช้เป็นชื่อของฉันเป็นไม่เช่นนั้นแต่ไม่ทราบชะตากรรมว่าเป็นชื่อเดียวกันนี้ไม่ลองดูที่ใบหน้าของเขาต้องการวาด แข็งแรงได้ตอนนี้จะเห็นเฉพาะนั่งหลังดูอุปสรรคค่อนข้างดีดังนั้น คิดว่า อีก"ลองดูเซ็กส์โดยกว่าผืนรักว่า ฉันยังรู้สึกว่าฤดูใบไม้ผลิได้มาในที่สุด 」"จะต้องยืน แต่คนดี"' ใช่ ฉันรู้- นาย Oikawa ล่าสุดพบออกไม่ที่มัน แต่ก็ไม่จริงกลับผ่าน และจากนั้น ฉันยังรู้ของ Oikawa วอลเลย์บอลคลับโรงไฟฟ้า""ฉันต้องการ"ดูของ กล่าวว่า Oikawa ในตัวเซ็ตแนะนำเขาในหุบเขาใหญ่" Heh-ฉัน เป็นที่นิยมนั้นไม่"ของมัน ของ Iwaizumi, Oikawa เดียวมัธยมร่วมกันตลอดไปหุบเขา โดยเป็น Oikawa ถูกลมหายใจเรียกว่าอึน และมักจะมีเสมอกันดัง เหมือนไฟ แต่ยามยาก "ตอนนี้หุบเขาเป็นคนรัก" หรือยอมรับสารภาพกับสิ่งที่เธอกำลังพูดน่าแปลกใจแล้ว rowdy' ใช่ ดังนั้นดี ดีจัง แต่ผมคิดว่า ผมคิดว่า ไม้ประดับ มันสามารถเห็นผ่าน รู้สึก""แต่ผมเคยเห็น แม้ว่าบุคคลดังกล่าวโดดเด่น"โอ้ ในหลักสูตร คุณรู้ว่า เป็นวิทยาเขตที่แตกต่างกันฉันนั้น และผ่านวิทยาเขตของ Oikawa ไซ ของ 2 ปีจากการเริ่มต้นให้มาพูดที่นี่""โอ้ ถูกต้อง""อะไรกัน บอกว่า มันเป็นของ iwaizumi "มา"เพื่อที่ จะไม่ ช่วงนี้เวลาน้อย ยืนอยู่หน้าโรงยิมเพื่อดูบรรยากาศในขณะนั้นเนื่องจากผมพูด พวกเขาจะ...""โอ้ แต่เป็นการ"สิ่งที่คุณรู้""ดี-ฉัน Iwaizumi ซัง ปีในอุบัติเหตุ และความล้มเหลว และ เข่า grumbled จึงทำให้หลายการ Rehab ตอนนี้ฉันรู้คือ "หายใจอึน 'จะเล่นสองคน หรือน้อยกว่า"ฉันต้องการ"ไม่กี่วันหลังจากที่สนทนาได้นอกจากนี้ผมยังจะพบกับ iwaizumiเติบโตใน recesses ในโรงอาหาร มีระเบียงบรรยากาศดีอย่างหนึ่งหลายร้านคาเฟ่ฉันแผ่ sketchbook ที่ตารางภายนอก ในขณะที่ค่าของ iwaizumi ที่มีภาพร่างในการ intentlyIwaizumi ประวัติการ นั่งบนถนนลงได้ คนเดียวได้นางสาวโอกาสนี้กลายเป็นความกังวลเกี่ยวกับนิพจน์ทันทีเล็กน้อย แต่มีโอกาสดังกล่าวอีกอาจจะมีชีวิตฉันเรียกว่าความกล้า"คือที่หุบเขาของ iwaizumi ซัง"เอ๊ะ 」แมววันอาทิตย์มีขึ้น และจ้องที่นี่ตื่นขึ้นแขวนแม้ที่ที่น้อยโลกใหม่พรางตา แล้วฉันฉันทรงเมล็ดเครื่องเอาตาเล็กน้อย และน่าขนลุกกับฉัน แต่เจ็บตาให้สำรวจที่นี่จะแสดงคนที่ไม่รู้เล็กน้อย"ฉันรู้ 」ดูที่ ฉัน"สิ่งที่พูดหรือไม่ และ 言i淀nnde ที่ไม่ถูกต้องหรือไม่"ถ้า Oh และแม่น้ำได้พร้อมกัน และไม่ ที่ใช้ตัวอักษรไม่ดูแลหรือรัก เพราะเรารักโรงยิมคิดจากพูดตรงนั่น"อา ใช่ ได้เสมอพร้อมกับเสียงดังมากจากผมอย่างจริงจัง"โอ้ ฉันแตกต่างกัน ฉันใน iwaizumi-ซาน""เอ๊ะ Oikawa ไม่ฉัน 」"ใช่""ก็ไม่"แม้ว่าการ มันเป็นความสุขของฉัน ขอโทษ ขอโทษ ก็ ได้พูดคุยกับคนที่ไม่รู้ หรือควรจะแต่ "เค Oikawa เพราะผมคุ้นเคยกับจากการ"ที่ฉันกล่าวซาของหลักสูตรศิลปะ"หนึ่ง 」' ใช่ ฉันยัง โดยมีโอกาส แต่ว่า หนึ่ง"กับสิ่งที่ชอบ"ดูที่ ทันใดนั้น กล่าวว่า หรือไม่คิดเป็น แต่ผมวาด iwaizumi ฉัน"ไป 」โอ้ ผม startled หน้าและเปิดในรอบตา สามารถพูดแบบเด็ก มันอาจจะน่ารักของน่ากลัวหน้านิพจน์และตัวน้อยน่ากลัว และ คิด แต่มันอาจจะตกลงกันเห็นได้ไหม ไม่ Oikawa 」"ใช่""จริง ๆ วาดฉัน ไม่มี"ไม่เลย 」"ไม่คุณหมายถึง สัมมนาอะไรของเดิมพันอะไรหายไปหรือไม่ หรือการลงโทษไม่ใช่"โอ้ เฮ้ ตอบคุณพูดกับฉัน"' ใช่ Iwaizumi,มาเนื่องจากมันช่วยให้ฉันคิดถึงหน้าเป็นห้ำตอบฉันได้ไร้สาระคำ dazzles ยังมันอาจเป็นคนนี้ผมหมายถึง ธรรมชาติ"Me. แต่แน่นอนคุณใช้กล้ามเนื้อมาก งานอดิเรกวาดนั้นไม่ ""โอ้ เฮ้ AAAA น. ไม่เหมือนกัน แตกต่างกัน 」"เอ๊ะ มีการป่วยหรือไม่ 」' ใช่ ในการ เคลื่อนไหว และภาพดังกล่าวจะเป็นพูด แต่ต้องเขียน 」Tennba ที่ผมจัดออก sketchbook ของเธอคงได้ ได้รับ และเห็นในการในหน้าของฉัน ในที่สุดจับขึ้นกับความคิดไปสู่การปฏิบัติอา Ahhh ของผมไม่ทำอะไร ไม่ มีสิทธิ์ เปิดเผยตัวเองกับร่างมันวิ่งไป เพราะคุณต้องการ โอ้ แต่ oterwise ออก sketchbookการแสดงให้ผู้อื่น ไม่ต้องการหุ้น โอ้ ฆ่าฉันใครสักคนยังดีกว่าอีก ตีอุกกาบาตในขณะนี้ฉันถูกพอเข้าออกสิ้นเชิง ของ iwaizumi อย่างเงียบ ๆ ยกเลิกเสียง"และผม มันทาสีสิ่งทั้งหมด' ใช่ ว่า ขอโทษ ไม่ได้รับอนุญาต"โอ้ ใช่ โอ้ ถูกต้อง แต่ฉันจะเป็นอาชญากรรมอื่น หรือไม่ แต่ดีที่ไม่' ว้าว ขอโทษ ขอโทษวิ่ง ห่อใหญ่เช่น 米tsukibatta เป็นเวลา และฉันหัวเราะที่ iwaizumi จดจำบางสิ่งบางอย่าง"ระหว่างโรงเรียนมัธยม ศึกษา แต่คุณเคยไม่ไปผู้จัดการของฉัน"มันเป็นอย่างไร""สำหรับคุณ ฉันมาจากหายไปไม่มีความทรงจำที่ดี แต่การ ""ดีโทษ! เราจะไม่เขียนจริง ๆ นะ. ... ""ทำให้ยินดี แต่ผม รูปภาพที่ค่อนข้างไม่ว่า ภาพนี้ใหม่"คุณจริง ๆ คิด 」เซิร์ฟเวอร์พร้อม และยกหัวของคุณ ฟัง iwaizumi ในขณะที่โมเมนตัมเช่นเหล่าน้อยดึงฉันพยักหน้า iwaizumi กล่าวว่า' ใช่ โชคดี ฉันกำลังวาดรูป เรื่องคุณสามารถดู"โอ้"ฉันทิ้งไหล่ของฉันหน่อย เสมอดังนั้น โชคดี ฉันกำลังวาดรูป วาดรูปพลังงานแน่นอน ดังนั้น แม้ว่าวิธีการหัวใจที่สิ้นสุด ผมประทับใจ น้อยก็บอกในลักษณะกว่าแม้ไม่มีเด็ก เช่นความสามารถในการวาด นี้ได้ดี เธอกล่าวว่า การวาดในกิจกรรมนอกหลักสูตรในโรงเรียนมัธยมได้มากผมแน่ใจว่ารับฉันอย่างน้อยคนที่สามารถวาดภาพของขอบเขต ดังนั้น มันต้องอยู่เป็นงาน ฉันไม่พูดฉันไม่"โอ้ ไม่ฉัน กล่าวว่า สิ่งไม่ดี"' หมายเลข Iwaizumi ว่า อะไรดี แม้ผมเองดูแล เพียงหดหู่"โอ้ และ นั่งลงป้ำ ๆ มากยิ้มเก้ ๆ นั่งลงในนั่งของ 向i合se และ iwaizumi ระบุ"ฉัน ได้เสมอเช่นที่ ความสวยงาม ไม่มัน วาดไว้ งานดี ผมเพียงพูดแน่นอน แม้ว่ามันไม่ดี หรือไม่ เพิ่มเติมเช่นนี้ได้ ไม่ มีคำศัพท์ ฉันอายมันไม่สะอาดนั้น ด้วยความเล็กไม่ย้ายคนของใจ เหมือนอยากจะระบายมีนักเรียนทราบ บอกจะอายมาก แต่ฉันไม่หัวเราะ iwaizumi กล่าวว่าดอกหน้าฉัน"โอ้ ฉันสามารถดูได้ ที่จัดเรียงของ""แล้วไง 」"แต่อาจเป็นรูปภาพที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงและหุบเขา และฉัน Burr อย่างใด ก็"ทีนี้"ยืนขึ้นอยู่ความเพื่อ iwaizumi ดื่มเครื่องดื่มเมื่อฉันพบยิ้มกับปากดื่มเมื่อนำมารวมกันปากหลังจากเหยื่อที่จะ parched ฟิลด์แห้ง และได้ย้ำอีกครั้งฉันพูดคุยเกี่ยวกับให้ฉัน iwaizumi และการประชุม ผมคิดว่า สิ่ง Kimoi ดูเหมือน จะเกิดขึ้นอีกครั้งที่นี่เป็นของความคิดบอกเราทั้งหมด กรุณาลองแต่ไม่"ได้"มันคืออะไร ความเชื่อมั่นของการ iwaizumi มันยืดเหมือนเป็นการ ใช่ บุคคลนี้ และ มีข่าวลือที่ว่าไปด้วยกัน แต่ก็ไม่เป็นความผิดแยกออกมาแน่นอน ฉันต้องอยู่อย่างธรรมชาติ ต้องป้องกันในระดับชาติได้ฉันสงสัยว่า ฉันทำ และเพียงเล็กน้อยกังวลใจ ฉันไม่ทราบเกี่ยวกับการสนทนาของเธอ กับง่ายมาก และอ่อนโยนสิ่งไม่ได้กลายเป็น เช่นผลลัพธ์และบุรีแรกแจ้งเตือน และคำและการกระทำที่ถูกทีไม่ไม่ indecision หรือปฏิเสธあくまでも自分の意思でここに留まっているというのがわかるから感動ものである。「私。先日体育館の前で岩泉さんを初めてお見かけしまして。その時に何故かわからないんだけどその横顔がとても気になりました。心を動かされたので、その時の岩泉さんをどうしても描いてみたい！って思ったんです」何かの決意を固めたみたいに見えました。言うべきか迷ったけれど、ろくに知らない人間が不躾に言ってよいとも思えなかったのでその部分はあえて伏せる。「それっていつ？」「ええと。確か二週間くらい前の金曜の午後だったと思います」「あぁ」何かを納得したみたいに岩泉さんが一つ頷いた。参ったな。なんて小さくつぶやくのが耳には届いたけど無意識ぽかったので気が付かない振りでやり過ごした。「あんな顔を描きたいの？」「はい」「あの時の俺って、最高の情けない顔をしてたような気がするんだけど」「そんなことないです。なんていうかとても気高い感じがしました」「勘弁してくれ」額を覆って俯く岩泉さんの様子に私も口走った台詞の臭さに恥ずかしさが込みあげてきてしまい俯いた。「よし！」頬を両手でビシャンと叩く音が響いて、驚いてかおをあげる。
「これも何かの縁だろう。いいぜ。俺なんか描いて

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ภูมิทัศน์ของท้องฟ้า」


ผมเห็นเขาเป็นครั้งแรก และดวงตาแข็งแรงจ้องโรงยิม เป็นเกียรติ ฉันคิดว่าตั้งแต่ที่หลังจากตกอยู่ในความรักกับมัน แพ้แน่นอน ผมมองเขา และผมเชื่อว่า . ถ้าขี้อาย และจากการที่มันอยู่ เพราะมันสูงเป็นประธานนักศึกษาวิทยาลัยยากจนและฉันสามารถพูดคุยกับชายแปลกหน้ามาก เกินไปในการปรากฏตัวของเขาต่อไปของอาหาร , แววและลูกชายที่โดดเด่นเข้าด้วยกัน ทั้งน้อยใหญ่กว่านักเรียนคนอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม , มันเป็นเพียง เพราะมันเด่นเกินไป มันเป็นบิตของนิสัยของกระดาษสีน้ำตาลที่เขากำหนดรูปแบบและคุณลักษณะที่เกี่ยวกับกีฬากล้ามเนื้อได้เป็นอย่างดี ดูที่มือสั่นโฉบรอบอย่างเป็นมิตรด้วยรอยยิ้มและรอยยิ้มที่จะเป็นผู้หญิง ที่เราจะรวบรวมผม แต่คนที่ผมสีดำผมสั้นต่างจากเวลาที่ใบหน้า , แม่น้ำใน " ที่นั่ง " บนถาดอาหาร และพวกเขาทั้งคู่มือสำหรับในขณะที่ดุลเข่ากับอีกหนึ่งของเข่าของเขาเบาๆสะกิดกระตุ้น . มันดูเกินไปในงานสัมมนาเดียวกัน ซูซูกิ เข้ากันได้ดีกับความกระตือรือร้น ผม

「 @ ไอคาว่า ; 」
「 ? คนที่มีความสุข รู้มั้ย ? "
「โอ ? คุณไม่รู้จักผมเหรอ @ ส่วน ( 1993 ) หุบเขาโออิคาว่า" นาย ไอคาว่าหล่อ ? " ค่ะ

「」「อีก ? "
「 โออิคาวะ และเป็นหนึ่งในเดียวกัน ส่วน iwaizumi หุบเขา」
「บอกว่าหนึ่งโดย」
「อ่า ฉันและคุณและชื่อเดียวกัน」

: ค่ะ เหมือนความรักของตึก ๆในหัวของฉันในขณะที่โอกาสที่จะตอบอะไรกับพวกเขา ชื่อของฉันคือ ซาโต้ ไม่เพียง แต่พ่อแม่คิดว่า ชื่อนี้ ดูเหมือนจะต้องการเด็ก ที่จากชื่อที่ให้ผู้หญิงเป็นพวกเขาจะได้ยินจากมากเกินไปและฉันไม่ชอบชื่อนี้ ที่ชื่อเดียวกัน แต่นี่ไม่ใช่โชคชะตาคืออะไร ? ถึงเวลาที่ใบหน้าของเขา แข็งแรงมาก ตอนนี้ดูที่เบาะหลังเท่านั้น มันสูงมาก อุปสรรคถูกเปลี่ยน อะไร

「ที่ด้านหลังของผืนผ้าใบที่จะรักฉันเมื่อฤดูใบไม้ผลิมา " ? แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่
「คนของเราดี」
「ดีเด่นดูแลเป็นอย่างดี มันไม่ได้ดังนั้น ไอคาว่า แต่ฉันรู้ว่า ล่าสุดดู และผมรู้ว่าคุณโออิกาว่า มหาวิทยาลัยวอลเลย์บอลคลับเป็นหนึ่งในมีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่ไม่ใช่สิ่งที่ผม」

「」「 . ในหุบเขาใน setter โออิคาวะ แนะนำเพื่อให้คุณ」
「หุบเขา เยี่ยมมาก ที่ไม่เป็นที่นิยมดังนั้น 」
「 .คุณและโรงเรียนคุณโออิกาว่า iwaizumi อาวุโสทั้งหมดเข้าด้วยกันในหุบเขาโออิคาว่า งานเดียวกัน เรียกว่า " ส่วนใหญ่จะอยู่กับคุณเสมอ เมื่อแสงมีความชัดเจนแล้ว แต่ยากที่จะป้องกัน " 」
「เลยตอนนี้ และคุณไม่ได้รับวาเลนไทน์หุบเขา และสารภาพว่าสิ่งที่ประเภทของความงาม , 」
「ยากสมุทร . ดีจัง น่ารัก ! ฉันคิดว่า ฉันบอกว่า ถ้าฉันสามารถคุณเคยเห็น」
「 . โอ้ แต่」
「ดังกล่าวโดดเด่นคน ดูหลักสูตรที่แตกต่างจากมหาวิทยาลัย ไอคาว่าในไซตามะวิทยาเขตมาที่นี่สองปีผ่านและมัน」
「อา และ 」
「 . ฉันดูแลมัน ดังนั้นมันเป็น」
「 iwaizumi ต่างหากแต่นี่แค่หน้าโรงยิมเพื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนั้นในเวลาที่บรรยากาศเล็ก ๆน้อย ๆ " โอ้ มัน
「ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นรู้「」」

「 . iwaizumi . อุบัติเหตุเมื่อปีที่แล้ว คือ ความล้มเหลวของเข่า ไม่กี่วันต่อมาผมทราบว่า " ลมหายใจ " ชื่อ แต่ตอนนี้เท่าที่ฟื้นฟู 2 สามารถเล่นได้ไม่กี่」
「และแลกเปลี่ยน」


คุยแบบนั้น ที่ผมยังเห็น iwaizumi . ในอาหารบางอย่างมากเกินไปที่เงียบสงบและเงียบสงบที่ คาเฟ่ และจัดโต๊ะบนระเบียง ฉันออกไปที่โต๊ะด้านนอก sketchbook ที่ยากที่จะ iwaizumi ร่างในขณะที่จินตนาการการแสดงออกบนใบหน้า เป็นผมนั่งแล้ว iwaizumi . และโดดเดี่ยว ที่จิตใจ แต่นิด ๆหน่อย ๆของความเศร้าโศกดูสิ ถ้าคุณพลาดโอกาสนี้อาจเป็นอีกชีวิตหนึ่ง เกินไป